Ο ΑΡΧΗΓΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ἡ ἐπιστήμη πού ἀσχολεῖται μέ τήν βιολογία, ἐρευνᾶ νά εὕρη τό μυστικό τῆς ζωῆς καί τήν μυστηριώδη δύναμη...

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ - Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (8) Συνεχίζεται από: Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013 Βλαδίμηρου Λόσκι. ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. 8ο Κεφάλαιο: Η οικονομία του Αγίου Πνεύματος.

Η προσωπική κάθοδος του Αγίου πνεύματος «ηγεμονεύοντος» σύμφωνα με έναν ύμνο της πεντηκοστής [Μια έκφραση παρμένη από την ομιλία του Αγίου Γρηγορίου του Ναζιανζηνού, στην πεντηκοστή (ομιλία 41,9), η οποία πρόσφερε τα πιο όμορφα υλικά για τους λειτουργικούς ύμνους της πεντηκοστής] δεν θα μπορούσε να γίνει κατανοητή σαν μία πληρότης, σαν ένας άπειρος πλούτος που εισέρχεται μέσα σε κάθε πρόσωπο, εάν η Εκκλησία της Ανατολής δεν ομολογούσε την ανεξαρτησία της υποστάσεως του Αγίου πνεύματος έναντι του Υιού, ως προς την αιώνια καταγωγή Του. Διαφορετικά, η πεντηκοστή, αρχή του αγιασμού, δεν θα μπορούσε να διακριθεί από την πνοή που μετέδωσε ο Χριστός στους αποστόλους, όπου το Άγιο πνεύμα ενεργούσε σαν βοηθός του έργου του Χριστού, δημιουργώντας την ενότητα του μυστικού του σώματος. Εάν το Άγιο πνεύμα μπορούσε να θεωρηθεί σαν εξαρτημένο από τον Υιό, σαν θείο πρόσωπο, θα παρουσιαζόταν τότε και στην προσωπική του έλευση, σαν ένας δεσμός που μας συνδέει με τον Υιό. Η μυστική ζωή τότε θα αναπτυσσόταν σαν οδός προς την ένωση της ψυχής με τον Χριστό μέσω του Αγίου πνεύματος. Αυτό όμως μας επαναφέρει στο πρόβλημα των ανθρώπινων προσώπων στην ένωση: θα είχαν εκμηδενιστεί ενωνόμενα με το πρόσωπο του Χριστού, δηλαδή το πρόσωπο του Χριστού θα κυριαρχούσε πάνω μας εκ των έξω, εξωτερικώς και σε αυτή την τελευταία περίπτωση η Χάρις θα κατενοείτο σαν εξωτερική σε σχέση με την ελευθερία, αντί να είναι η εσωτερική ανάπτυξη. Επομένως σε αυτή την ελευθερία ομολογούμε την θεότητα του Υιού, η οποία φανερώνεται στο πνεύμα μας από το Άγιο πνεύμα που κατοικεί μέσα μας!(;).

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ - Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (7) Συνεχίζεται από : Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013 Βλαδίμηρου Λόσκι. ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. 8ο Κεφάλαιο: Η οικονομία του Αγίου Πνεύματος.

Ο Χριστός γίνεται η μοναδική εικών η οποία είναι προσαρμοσμένη στην κοινή φύση των ανθρώπων. Το Άγιο πνεύμα προσφέρει σε κάθε πρόσωπο δημιουργημένο κατ’ εικόνα θεού, την δυνατότητα να πραγματοποιήσει την Ομοίωση μέσα στην κοινή Φύση. [Πώς συνδέονται τα δύο γεγονότα; Πώς σώζεται ο άνθρωπος εφ’ όσον ο θεός προσαρμόζεται στον άνθρωπο; Αυτό το κενό καλύπτει ή προσπαθεί να καλύψει η σοφιολογία ή εδημιουργήθη για να απορρίψη η θεωρία αυτή την σοφιολογία. Θα το δούμε καλύτερα στην συνέχεια]. Ο Ένας δανείζει την υπόστασή Του στην Φύση, το Άλλο δίνει την θεότητά Του στα πρόσωπα. Έτσι το έργο του Χριστού ενώνει, ενοποιεί, το έργο του Αγίου πνεύματος διαφοροποιεί. [Ποιο έργο όμως; Εφόσον το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν προϋπάρχουν ήδη στον άνθρωπο! Αμαυρώθηκαν από την πτώση και ήρθαν οι δύο υποστάσεις να τα ασπρίσουν, αναλαμβάνοντας το έργο μισό-μισό;]. Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ. Όσον αφορά δε τα πρόσωπα, αυτά δεν μπορούν να πετύχουν την τελειότητά τους, να γίνουν πλήρως πρόσωπα, παρά μόνον στην Ενότητα της Φύσεως, παύοντας να είναι «άτομα» που ζουν για τον έαυτό τους, που έχουν μια δικιά τους φύση και μια δικιά τους θέληση, «ατομικές». Το έργο του Χριστού και το έργο του Αγίου πνεύματος είναι αξεχώριστα: ο Χριστός δημιουργεί την ενότητα τού μυστικού του σώματος μέσω του Αγίου πνεύματος και το Άγιο πνεύμα μεταδίδεται στα ανθρώπινα πρόσωπα μέσω του Χριστού. Και πράγματι μπορούμε να διακρίνουμε δύο μεταδόσεις του Αγίου πνεύματος στην Εκκλησία: η μία συνέβη μέσω του εμφυσήματος του Χριστού, ο οποίος εμφανίσθηκε στους Αποστόλους το απόγευμα της Αναστάσεως (Ιωαν. 20, 19-23) [κάτι για το οποίο έχει τις αντιρρήσεις του ο Γρηγόριος Παλαμάς, και τις εκφράζει στον δεύτερο περί Αγίου Πνεύματος λόγο του]και η άλλη υπήρξε το προσωπικό γεγονός του Αγίου πνεύματος την ημέρα της πεντηκοστής (Πράξεις 2, 1-5). [Το μοναδικό περιεχόμενο του Κυρίου, το Άγιο πνεύμα. Ίσως και του Πατρός! Αντίθετα από την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Οι υποστάσεις είναι ήδη μάσκες, προσωπεία που διδάσκουν τρόπο ζωής].

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ - Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (6) Συνεχίζεται από : Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013 Βλαδίμηρου Λόσκι. ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

8^ο Κεφάλαιο: Η οικονομία του Αγίου Πνεύματος.

Το Άγιο Πνεύμα απεστάλη στον κόσμο, ή καλύτερα στην Εκκλησία, στο όνομα του Υιού. «Ο Παράκλητος, το πνεύμα το Άγιον ο πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου»(Ιωαν. 14,26). Για να δεχθούμε το Άγιο Πνεύμα λοιπόν πρέπει να φέρουμε ήδη το όνομα του Υιού, να είμαστε ένα μέλος του σώματός του. Ο Χριστός ανακεφαλαίωσε στον εαυτό του την ανθρωπότητα, την ανθρώπινη φύση, σύμφωνα με την επιτυχημένη έκφραση του Αγίου Ειρηναίου. Έγινε η κεφαλή, η Αρχή, η υπόσταση της αναγεννημένης ανθρωπίνου φύσεως που είναι το σώμα του και γι’ αυτό ο Άγιος Ειρηναίος εφαρμόζει στην Εκκλησία το όνομα του «Υιού του θεού»(Κατά αιρέσεων, IV, 33, 14). Είναι η ενότης του «καινού ανθρώπου» στην οποία αποκτούμε πρόσβαση «ενδυόμενοι τον Χριστόν», γινόμενοι μέλη του σώματός του μέσω του βαπτίσματος. Αυτή η Φύσις είναι μία και αδιαίρετος, είναι «ο ενιαίος, άνθρωπος». Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς βλέπει στην Εκκλησία τον Ολόκληρο Χριστό, ο οποίος δεν διαιρείται: «Ούτε βάρβαρος εστιν, ούτε Ιουδαίος, ούτε Έλλην. ουκ άρρεν, ου θήλυ. καινός δε άνθρωπος, θεού πνεύματι Αγίω μεταπλασμένος»(Προτρεπτικός, ΧΧΙ).

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ-Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (4) Συνεχίζεται απο : Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013 Βλαδίμηρου Λόσκι. ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. 8ο Κεφάλαιο: Η οικονομία του Αγίου Πνεύματος.

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

Παρ'όλα αυτά όμως, παρόλη την σπουδαιότητα και τον κεντρικό ρόλο στην οικονομία της Σωτηρίας, το Άγιο Πνεύμα στο προσωπικό του γεγονός δεν φανερώνει το πρόσωπό του: δεν έρχεται στο όνομά Του, αλλά στο όνομα του Υιού, για να προσφέρει μαρτυρία στον Υιό, όπως ο Υιός ήλθε στο όνομα του Πατρός, για να μας γνωρίσει τον Πατέρα. "Δεν μπορούμε να σκεφτούμε τον Πατέρα χωρίς τον Υιό,-λέει ο Νύσσης-δεν γίνεται κατανοητός ο Υιός χωρίς το Άγιο Πνεύμα. Καθότι είναι αδύνατον να φτάσουμε στον Πατέρα εκτός και αν μας υψώσει ο Υιός και είναι αδύνατον να ονομάσουμε τον Ιησού Κύριο παρά μόνον εν Αγίω Πνεύματι

". Τα Θεία πρόσωπα δεν καθορίζονται από μόνα τους, αλλά το ένα μαρτυρεί για το άλλο. Γι'αυτό τον λόγο ο Ιωάννης Δαμασκηνός έλεγε πώς "Ο Υιός είναι η εικόνα του Πατρός και το Πνεύμα είναι η εικόνα του Υιού". Όπως γίνεται κατανοητό όμως η τρίτη υπόσταση τής Τριάδος είναι η μόνη που δεν έχει την εικόνα της σ'ένα πρόσωπο. Το Άγιο Πνεύμα παραμένει μη-φανερωμένο σαν πρόσωπο, παραμένει κρυμμένο, καλυπτόμενο στην ίδια του την φανέρωση. Ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος θα το υμνήσει στους ύμνους του στην Θεία αγάπη, με τις γραμμές του αποφατισμού, σαν ένα πρόσωπο άγνωστο και μυστηριώδες.

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (3) Συνεχίζεται απο : Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013 Βλαδίμηρου Λόσκι. ΤΟ ΠΙΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΝΔΥΜΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ. 8ο Κεφάλαιο: Η οικονομία του Αγίου Πνεύματος.

 Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ.

Οι Θεολόγοι επέμεναν πάντοτε στην διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στην αιώνια πρόοδο των προσώπων [ούτε ο αιών ανήκει στην Αγία Τριάδα, ούτε η πρόοδος. Ανήκουν στον Ακινάτη και μόνον], η οποία πρόοδος είναι έργο της Φύσεως [ταυτίζει αθεολόγητα την Φύση με την ουσία] και σύμφωνα με τον Ιωάννη Δαμασκηνό είναι το ίδιο το Είναι της Τριάδος [αμφιβαλλόμενο. Δεν υπάρχει ένδειξη χωρίου] και η χρονική αποστολή τού Υιού και τού Αγίου Πνεύματος στον κόσμο, έργο τής κοινής θελήσεως στις τρείς υποστάσεις [πόσο πρόχειρος ο άνθρωπος. Ο κόσμος δεν κινείται σύμφωνα με τον Χρόνο του οποίου ο χρόνος είναι κυκλικός. Οι Εβραίοι κατενόησαν τον χρόνο σαν ευθύγραμμη οριζόντια κίνηση προς τον Μεσσία, προς τα έσχατα και οι Άγιοι μας δίδαξαν τον χρόνο σαν σπείρα, την οποία κεντρώνει η Σωτηρία, ο Σταυρός του Κυρίου. Η Θέληση του Θεού φυσικά δεν ανήκει στον χρόνο. Αλλά ούτε και η θέληση του ανθρώπου, όταν υπάρχει,ανήκει στον καιρό. Στον χρόνο ανήκει μόνον η Επιθυμία]. Όσον αφορά το Αγιο Πνεύμα, οι Έλληνες Πατέρες [Λές και υπάρχουν και άλλοι. Οι σχολαστικοί είναι θετοί γονείς των ορφανών Χριστιανών, όπως είναι οι Ρώσοι της διασποράς και οι νεοορθόδοξοι και τελευταίως εμφανίστηκαν και οι Νονοί, οι οποίοι υποδύοντας τους πνευματικούς Πατέρες και στην Ορθοδοξία και στον προτεσταντισμό, αλλά είναι νονοί σύμφωνα με τους Κανόνες της Μαφίας], χρησιμοποιούν συνήθως το ρήμα εκπορεύομαι [συνήθως, σαν αλατοπίπερο] για να δείξουν την αιώνια πρόοδο του, ενώ τα ρήματα προΐημι, προχέομαι δείχνουν την αποστολή του στον κόσμο [που δεν έγινε ποτέ]. Στο επίπεδο της αιωνιότητος [στο οποίο υπάρχει μόνον ο νόητός κόσμος του ΕΝΟΣ και των ΠΟΛΛΩΝ], τα πρόσωπα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος προοδεύουν από τον Πατέρα [είναι καλά παιδιά και τελειώνουν με άριστα το σχολείο], μοναδική πηγή της Θεότητος. Στο επίπεδο τής αποστολής στον χρόνο, έργο της θελήσεως που ανήκει στην ουσία της Τριάδος [ακόμη και για τους αρχαίους η Ουσία ήταν επέκεινα της ουσίας. Εάν η θέληση είναι η ουσία της Θεότητος, τότε είναι φανερό ότι υποβαθμίζεται έναντι της Φύσεως και οι υποστάσεις δεν υποστασιάζουν πλέον την ουσία, κατά το : δεν υπάρχει ουσία ανυπόστατος και υπόσταση ανούσιος, και μοναδικό τους περιεχόμενο είναι πλέον το Άγιο Πνεύμα. Όλη η Θεολογία του κληρικαλισμού. Αυτός είναι ο λόγος ταυτίσεως στην Αιώνιο Τριάδα, όπως λένε Φύσεως και ουσίας, για να τις διακρίνουν στην Οικονομία, μειώνοντας τοιουτοτρόπως την ουσία. Νομίζουν έτσι ότι γλιτώνουν από την ουσιοκρατία του Αυγουστίνου, ο οποίος στην θέση της Μονάδος βάζει την ενότητα, στην θέση του Ενός τον Πατέρα και κατανοεί τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος σαν σχέσεις. Σήμερα όλοι οι αντίπαλοι του Αυγουστίνου, μιλούν για σχέσεις και για ενότητα, ακόμη και οι αντιοικουμενιστές. Ο οικουμενισμός καταργεί τους κανόνες κάνοντας το θέλημα του Θεού που είναι οι σχέσεις και οι αντιοικουμενιστές καταργούν τον Σωτήρα Χριστό, βάζοντας στην θέση του την ενότητα της πίστεως. Την ουσία του ανθρώπου], ο Υιός αποστέλλεται από τον Πατέρα και ενσαρκώνεται [πού άραγε; Έτσι στο βρόντο! Ενσαρκώνεται! Η έρμη η συνέργεια που πήγε;], μέσω του Αγίου Πνεύματος. Θα μπορούσαμε να πούμε επίσης πώς Αυτός αποστέλλεται από τον Εαυτό του, καθότι πραγματοποιεί την θέλησή τού αποστελλόμενου, χωρίς να διαθέτει δική του θέληση. [πάλι αχνοφαίνεται ένας ύπουλος μονοφυσιτισμός και μονοθελητισμός: Αλλά κυρίως είναι οι φαιδρές συνέπειες της καταργήσεως τής υποστάσεως υπέρ του προσώπου. Πατέρας αυτής της καταργήσεως, το επαναλαμβάνουμε, είναι ο Αυγουστίνος. Λόγω του ύπουλου μονοθελητισμού, οι νεοορθόδοξοι ρίχνουν στάχτη στα μάτια, κατηγορώντας τον Αυγουστίνο και εκθειάζοντας τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή (π.χ. Γιανναράς), διότι γνωρίζουν τις κακοδοξίες τους, διότι η προαίρεσή τους είναι χαλασμένη. Ο αιρετικός είναι πάντοτε προαιρετικός. Έχει κακή προαίρεση]. Το ίδιο πράγμα ισχύει και για την αποστολή τού Αγίου Πνεύματος στον κόσμο [δεν έγινε ποτέ, την περιμένουν μόνον ακόμη οι Οικουμενιστές, όπως οι Εβραίοι τον Μεσσία, τον αναμενόμενο, που έντυσαν οι Προτεστάντες με τό Χριστιανικό ένδυμα του Αγίου Πνεύματος. Πρώτος διδάξας ξανά ο Αυγουστίνος και ο Ακινάτης, οι οποίοι δίδαξαν πώς το Άγιο Πνεύμα είναι βοηθός της νοήσεως τού ανθρώπου. Το οποίο είναι ο εσωτερικός δάσκαλος. Καταργώντας τήν παράδοση και την πνευματική πατρότητα, την εμπειρία στον Αόρατο Πόλεμο. Γεννώντας το υποκείμενο, το οποίο σήμερα υποστασιάζεται στο ΕΓΩ και στην ψυχολογία, όπως η φιλοσοφία υποστασιάζεται στην κοινωνιολογία, στην ιδεολογία, αναλαμβάνοντας την σωτηρία του κόσμου και της ιστορίας. Το Άγιο Πνεύμα και ο Κύριος και η Εκκλησία δεν μας σώζουν πλέον, μας αλλάζουν και μας χρίζουν σωτήρες. Η σύγχρονη προτεσταντική εκδοχή του ψευδοπροφήτου. Σήμερα το φαινόμενο ανθεί και στην Ελληνική Ορθοδοξία. Έχουμε Σωτήρες σαν τον Γιανναρά, τον Ζηζιούλα, τον Ζήση, τον Σαράντο, τον Τρικαμηνά και άλλους, για να μείνουμε στους πιο γνωστούς, που ανταγωνίζονται μεταξύ τους μέχρι θανάτου]. Αυτός, το Άγιο Πνεύμα ολοκληρώνει την κοινή θέληση στους τρείς, καθώς απεστάλη από τον Πατέρα και αναγγέλθηκε από τον Υιό (το Ορθόδοξο Φιλιόκβε) [Αυτή είναι η σύγχρονη παιδαριώδης ερμηνεία του «και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος»].

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (2) - ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ Συνεχίζεται απο : Τρίτη, 29 Οκτωβρίου 2013 Βλαδίμηρου Λόσκι. 8ο Κεφάλαιο: Η οικονομία του Αγίου Πνεύματος.

 Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. 

Η Εκκλησία λοιπόν είναι σώμα καθότι ο Χριστός είναι η κεφαλή της και είναι πληρότης καθότι το Άγιο Πνεύμα την ψυχώνει, την πληρώνει Θεότητος, διότι η Θεότης κατοικεί σ’αυτή σωματικά όπως κατοικούσε στην θεωμένη ανθρωπότητα του Χριστού. [Ο Χριστός, δεν είχε σώμα, ήταν το σώμα της ανθρωπότητος, κατοικεί μόνον στα Ευαγγέλια. Είναι ένα σύμβολο. Ο Βλαδίμηρος όλα αυτά πώς τα χώρεσε απορούμε]. Μπορούμε λοιπόν να πούμε μαζί με τον Ειρηναίο. «Εκεί όπου υπάρχει η Εκκλησία εκεί είναι το πνεύμα, εκεί όπου το πνεύμα εκεί και η Εκκλησία». [Ωραία αίρεση του αποσπάσματος. Βιαστές των γραμμάτων θα κερδίσουν την εσχατολογία. Σαν να λέμε: εκεί όπου υπάρχουν φοίνικες εκεί και νερό. Εκεί όπου υπάρχει νερό, στην έρημο, εκεί θα υπάρχουν και φοίνικες]. 

Παρ’όλα αυτά, το πνεύμα «που μίλησε μέσω των προφητών» δεν ήταν ποτέ ξένο ως προς την Θεία οικονομία στον κόσμο όπου φανερωνόταν η κοινή Θέληση της Αγίας Τριάδος. Ήταν παρόν και στο έργο της Δημιουργίας και σε εκείνο της λυτρώσεως. [Δηλαδή δεν ήταν ακριβώς κοινή η θέληση; Δεν ήταν και ο Πατήρ Παρών; Είναι πολύ μυστική αυτή η Θεολογία. Μην την μάθουν οι άλλοι και μας πιάσουν κορόιδα].